Tomasz Kazubski

adwokat

Zajmuję się prawem karnym, w tym przestępstwami seksualnymi. Dodatkowo prowadzę powiązane z nimi sprawy rodzinne...
[Więcej >>>]

Skontaktuj się

milczenie ofiar– Milczenie ofiar przestępstw seksualnych to duży problem. Dziecko, nastolatek zwierza się, kiedy czuje się bezpieczne – powiedziała prokurator Szewczyk.

– Ale z nami nie rozmawia – odpowiadasz.

– Wbrew pozorom nie zawsze dzieci czują pełne bezpieczeństwo w domu rodzinnym. Z doświadczenia wynika, że najszybciej zwierzają się koledze, koleżance, a gdy są starsze to czasami pedagogowi szkolnemu lub terapeutom.

Na twarzy Twojej żony widzisz zamyślenie, ucieczkę myślami gdzieś daleko. Daleko od tego pokoju, od tych emocji, tej determinacji przemieszanej z rezygnacją, która towarzyszyła Wam jeszcze przed chwilą.  Musisz teraz na spokojnie zastanowić się, w jaki sposób będzie można dotrzeć do syna. Jak zdobyć jego zaufanie, jak dowiedzieć się, co się wydarzyło. I najważniejsze, nie dopuścić do tego, aby sytuacja ponownie się wydarzyła.

Milczenie ofiar i ich obawy

Przyczyn milczenia ofiar, w tym dzieci jest wiele. Przykładowo te dotyczące dzieci zostały wymienione w poście Agnieszki Paprockiej. Myślę, że w przypadkach seksualnych mamy do czynienia z 3 z nich. Dziecko obawia się, że rozmowa zostanie upubliczniona, a jej treść przekazana dalej. Dziecko może mieć obawy, bo odbiera rodziców jako osoby wymądrzające się i krytykujące. W tym przypadku milczenie ofiar wynikać może z obawy przed zbagatelizowaniem sprawy, próbą zamiecenia sprawy pod dywan lub zrzuceniem co najmniej częściowej winy na nie. Trzecia sytuacja obejmuje relację pomiędzy rodzicami a dzieckiem. Często jest tak, że rodzice krzyczą na dziecko, a później oczekują, że dziecko będzie otwarte i nie będzie miało problemów ze zwierzaniem się.

Dziecko nie rozumie jakie są zasady. Nie wie, co się stanie z tą jego wiadomością odnośnie przestępstwa. Kto będzie wiedział, kto kogo ukarze albo i nie ukarze, jaka będzie reakcja otoczenia. Milczenie ofiar może wynikać z obawy przed czymś nieznanym. To dotyczy i dzieci i dorosłych osób. Jednak obawy obawami, ale każdy w końcu będzie chciał wyrzucić to z siebie i podzielić się swoją historią. To często przynosi ulgę i daje nadzieję na wspólne ciągnięcie traumy.

To ja, jestem ofiarą

Bez względu, czy jesteś dzieckiem, czy jesteś nastolatką / nastolatkiem, czy już osobą pełnoletnią, zwracam się do Ciebie bezpośrednio, abyś nie czuł/a się osobą manipulowaną przez dorosłych, czy otoczenie. Każdy z nas napotyka w życiu moment, kiedy zostaje skrzywdzony przez drugą osobę. Czasami są to sprawy lżejsze, czasami niestety dotyczy to przestępstw seksualnych. Jak w każdym ciężkim przypadku zwykle łatwiej jest poradzić sobie z trudnościami mając kogoś z kim można porozmawiać. Kogoś do kogo ma się pełne zaufanie. Zobaczysz, że (mówiąc kolokwialnie) wygadanie się daje niesamowitą ulgę.

Znajdź wśród ludzi, którzy Cię otaczają kogoś bliskiego: przyjaciółkę, przyjaciela, dobrą koleżankę lub dobrego kolegę. Jeżeli nie ma takiej osoby, z którą mogłabyś / mógłbyś porozmawiać o tym, co się wydarzyło to pomyśl o innych osobach. Może w Twojej szkole jest fajna pani pedagog, choć to nie zawsze jest standardem. Jednak jestem przekonany, że wśród tych kilku nauczycieli znajdzie się jakiś fajny, z którym można porozmawiać.

Jeżeli absolutnie nie masz zaufania do nikogo z otoczenia lub znajomych to są również inne możliwości. Sam pracowałem w biurze Rzecznika Praw Dziecka i wiem, jacy wspaniali ludzie tam pracują. Można z nimi porozmawiać i na pewno pomogą. Wystarczy zadzwonić pod bezpłatny numer 800 12 12 12. Po godzinie 16:00 można nagrać się na automatyczną sekretarkę i specjaliści oddzwonią. Więcej informacji można znaleźć TUTAJ. Jest też możliwość porozmawiania na innej, bezpłatnej infolinii – Telefon zaufania dzieci i młodzieży pod numerem 116 111. O tej linii można poczytać TUTAJ. Jeżeli jesteś osobą dorosłą to polecam kontakt pod numerem 116 123. Opis telefonu zaufania znajdziesz TUTAJ.

Chcę pomóc

Jak już zauważyłaś / zauważyłeś bezpośrednia pomoc jest bardzo trudna, szczególnie jak jesteś rodzicem i nie masz dobrego kontaktu z dzieckiem. Trudności z milczeniem ofiar mają wszyscy, nawet przyjaciele jeżeli chęć rozmowy nie wyjdzie sama od osoby pokrzywdzonej. Najważniejsze jest zaufanie. Jeżeli nie jesteś przyjaciółką / przyjacielem lub nie masz super relacji jako rodzic to lepiej sobie odpuścić bezpośrednią rozmowę. Efekt może być odwrotny od zamierzonego.

Co zatem można zrobić, gdy milczenie ofiar wydawałoby się jest nie do przeskoczenia. Chyba najlepszym rozwiązaniem jest porozmawianie o tym z pedagogiem szkolnym, jeżeli to jest człowiek godny zaufania i którego dzieciaki / nastolatki w szkole lubią. Może on pomóc w ten sposób, że ogólnie porozmawia z uczennicą / uczniem. Tylko w tej sytuacji trzeba mieć pełne zaufanie do niego i zostawić wszystko w jego rękach. Nie można oczekiwać od pedagoga, że będzie dwulicowy i z jednej strony w pełnym zaufaniu wysłucha ucznia, a zaraz potem wszystko przekaże rodzicom. To on powinien zdecydować, co zrobić z tym, czego dowiedział się. Nawet jeżeli uczeń nie będzie chciał zwierzyć się pedagogowi, to może wykorzysta przekazaną mu informację o Telefonach Zaufania.

Jeżeli ofiara przestępstwa seksualnego nie jest już uczniem żadnej ze szkół trzeba znaleźć inne rozwiązanie. Na początek musimy założyć, że masz informacje, które świadczą lub mogą świadczyć o tym, że ktoś stał się ofiarą przestępstwa seksualnego. Jeżeli nie łączą Cię takie relacje z pokrzywdzoną / pokrzywdzonym, aby samej / samemu porozmawiać o tym to warto pomyśleć, komu przekazać informację o swojej wiedzy. Kto jest przyjaciółką / przyjacielem osoby pokrzywdzonej. Jeżeli już ustalisz taką osobę to warto się z nią podzielić swoimi spostrzeżeniami. Jednak ważne jest to, aby była to jedna osoba, a nie kilka.

Milczenie ofiar – dlaczego warto reagować

Warto zastanowić się, co się stanie jeżeli zataimy informację o przestępstwie seksualnym? Co spowoduje milczenie ofiar? Bez względu na to, czy jesteś ofiarą, czy tylko osobą, która uzyskała takie informacje lub zauważyła coś niepokojącego w zachowaniu innej osoby – warto reagować. Sprawca, który czuje się bezpiecznie i jest pewny siebie, z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością zrobi to jeszcze raz. Jeszcze raz popełni przestępstwo seksualne – będzie molestował dalej lub zgwałci ponownie. Taka jest natura takiego człowieka oraz taka jest specyfika tego typu przestępstw.

Dlatego, aby chronić siebie, aby chronić inne osoby – warto zgłaszać popełnione przestępstwa seksualne. W jaki sposób to można zrobić, to opiszę to w kolejnych postach. Napiszę tylko, że w tego typu przestępstwach ofiara zwykle jest przesłuchiwana 1 raz od razu przez sąd w tzw. Niebieskim Pokoju i w obecności psychologa.

Należy również pamiętać o tym, że każda osoba,  która ma wiarygodną wiedzę o przestępstwie seksualnym ma obowiązek zawiadomić o tym organy ścigania (Policję, prokuraturę). Milczeć mogą jedynie ofiary i nie poniosą za to odpowiedzialności karnej. Wszyscy inni mogą popełnić przestępstwo z art. 240 Kodeksu karnego. Nie dotyczy to jednak wszystkich przestępstw seksualnych, a jedynie tych najgorszych z najgorszych, czyli: gwałtu ze szczególnym okrucieństwem, gwałtu na osobie poniżej lat 15, gwałtu na osobie z najbliższej rodziny, gwałtu, gdzie sprawców jest co najmniej 2, a ponadto przestępstw: wykorzystania seksualnego osób niepoczytalnych lub chorych psychicznie oraz seksualne wykorzystanie osoby poniżej lat 15.

Co dalej

Dalej będę starał się opisać, co dzieje się, gdy milczenie ofiar stało się przeszłością i informacja o przestępstwie seksualnym trafia na Policję lub do prokuratury. Jest tutaj trochę inne postępowanie niż we wszystkich innych sprawach. Bardzo dba się to, aby jak najmniejszy, negatywny wpływ miało ono na ofiarę.

Trochę informacji można już w tej uzyskać po przeczytaniu mojego postu. Znajdziesz tam informacje jakie są dowody molestowania dzieci. Okazuje się, że najważniejszy dowód to zeznania osoby pokrzywdzonej. Wszystkie inne są tylko pomocnicze. Piszę niestety nieregularnie, dlatego warto zapisać się do newslettera. Wtedy informacje będą przychodziły na bieżąco.

Adw. Tomasz Kazubski

Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszam Cię do kontaktu:

tel.: +48 602 664 686e-mail: kancelaria@niepelt-kazubski.pl

Dowody molestowania dzieci

Tomasz Kazubski16 października 2019Komentarze (0)

dowody molestowania dzieci– Dowody molestowania dzieci – zaczęła prokurator Szewczyk – to nie rysunki, krzyk z byle powodu lub niechęć do rozmowy. Prokurator wyciąga chusteczki i podaje je Twojej żonie. Wyobraź sobie, że jesteś Panem Władysławem i ze swoją żoną przyszedłeś po pomoc do prokuratury.

– Ale my niczego innego nie mamy – odzywasz się podniesionym głosem – Przecież nie cofniemy czasu i nie zamontujemy ukrytych kamer w każdym pokoju – oburzony, nie dajesz za wygraną.
– Rozumiem Wasze oburzenie – kontynuuje pani prokurator – jednak w sądzie muszę mieć mocniejsze dowody. To dopiero początek. Dobrze, że Państwo do mnie przyszli. Dowody molestowania dzieci najczęściej są dwa: słowa dziecka lub nagrania. Oczywiście rysunki, badanie psychologa i wiele innych też jest ważnych, ale są to dowody pomocnicze.

Na chwilę w pokoju prokurator Szewczyk zapanowała cisza. Cisza taka, że słychać równomierne stukanie wskazówki sekundnika na zegarze ściennym. Pierwsze słowa padają z ust Twojej żony, która chwilowo przestała szlochać:
– Nie mamy dobrego kontaktu z synem, w sumie to nigdy nie mieliśmy. Nie chce rozmawiać z nami o swoich problemach. Albo wybucha złością albo zamyka się w sobie.
– Co mamy zrobić, jak przekonać go do rozmowy? – zabierasz głos.
– Proszę Państwa – rozpoczęła prokurator Szewczyk – sposobów jest kilka…

Winny

Kontynuacja historii będzie w kolejnych postach. Miałem w pracy zawodowej podobne przypadki. O jednym może opowiem Tobie na końcu. Jednak teraz chciałbym skoncentrować się na samych dowodach, jakie one są, dlaczego jedne są ważniejsze od innych. Ale od początku…

Prokurator w Polsce musi mieć pewność, że gdy wnosi akt oskarżenia do sądu to za jakiś czas, za kilka tygodni, miesięcy lub lat sąd ostatecznie powie: WINNY.

Naprawdę rzadko kiedy prokurator wnosi akt oskarżenia, kiedy nie ma wewnętrznego przekonania, że udowodni winę oskarżonego. Owszem czasami sprawa jest tak ważna, medialna lub po prostu za daleko zabrnęła np. stosowano areszt, że podejmuje się ryzyko i jak to się mówi kolokwialnie: idzie się do sądu z tym, co ma się w aktach.

Zasada in dubio pro reo

Dlaczego zatem prokurator nie wnosi aktu oskarżenia mając słabe dowody? Dzieje się tak z dwóch powodów, a przynajmniej chciałbym, aby takie były przyczyny. Po pierwsze, jeżeli nie zdoła przekonać sądu, że na pewno przestępstwo popełnił oskarżony, to sąd wyda wyrok uniewinniający. Każdy nieprawnik, a ja kiedyś też byłem studentem prawa i tak myślałem – może powiedzieć: nic nie szkodzi. Znajdą się nowe dowody to zostanie ponownie oskarżony lub wznowi się postępowanie.

Otóż NIE !!! Jeżeli oskarżony będzie ostatecznie (prawomocnie) uniewinniony, po wszelkich instancjach łącznie z Sądem Najwyższym to nic już nie można zrobić. Uniewinniony może wyjść na środek miasta i wykrzyczeć, że to on jest sprawcą albo napisać książkę z dokładnym przebiegiem przestępstwa i nic się nie będzie dało zrobić.

Co do zasady prokurator ma co najmniej 15 lat na zbieranie dowodów. Niejednokrotnie policjanci z tzw. Archiwum X udowodnili, że łatwiej jest rozwiązać jakąś naprawdę trudną sprawę po 10, czy 20 latach niż zaraz po zdarzeniu. I to jest również druga przyczyna, dlaczego prokuratorzy – mam nadzieję – nie chcą wnosić aktu oskarżenia nie mając mocnych dowodów. Czas robi swoje, świat nauki idzie do przodu, ofiary będące starsze mniej mają obaw, aby mówić wszystko co wiedzą.

Zasada in dubio pro reo mówi, że jeżeli sąd ma wątpliwości, których nie da się usunąć, to powinien rozstrzygnąć je na korzyść oskarżonego. Rzadko kiedy dzieje się tak przed sądem I instancji za pierwszym razem. Jednak po uchyleniu wyroku przez sąd II instancji zdarza się to częściej.

Dowody molestowania dzieci

Najważniejszym dowodem molestowania dziecka jest naoczny świadek. Może nim być osoba z rodziny, przypadkowy człowiek, który natknął się na przestępstwo lub samo pokrzywdzone dziecko.

Dlaczego jest to tak ważne?

Chociażby dlatego, aby mieć pewność, co do tego, kto jest sprawcą. Ponadto, akurat przy molestowaniu 2 identyczne zdarzenia raz mogą być molestowaniem, a raz nie. Opiszę to innym razem. Na razie musisz mi uwierzyć na słowo 😉

Drugim nie tak oczywistym dla wszystkich dowodem mogą być nagrania telefonem komórkowym zrobione przez samego sprawcę.

Dlaczego tak się dzieje?

Z kilku powodów. W przypadku molestowania małych dzieci może to być związane z tworzeniem pornografii dziecięcej. Sprawca będący pedofilem nie ma swobodnego dostępu do treści pornograficznych z udziałem dzieci. Aby otrzymać od kogoś innego treści pornograficzne często sam tworzy własne, aby otrzymać coś w zamian.

W przypadku starszych dzieci przyczyna leży gdzieś indziej. Z jednej strony jest to chęć pochwalenia się w Internecie. Z drugiej strony nagrany filmik ma być szantażem wobec ofiary, że ten będzie upubliczniony, jeżeli dziecko opowie o tym komukolwiek.

Inne dowody molestowania dzieci

Czasami dzieci coś piszą. Mogą to być pamiętniki, czasami korespondencja w Messengerze lub na WhatsAppie. Czasami, ale to bardzo rzadko sam sprawca się do czegoś przyznaje. Raczej przy okazji jakiejś rozmowy, sytuacji, a praktycznie nigdy przed Policją lub prokuratorem. To jedynie wtedy, kiedy są już bardzo mocne dowody i lepiej się przyznać licząc na niższą karę i być może uniknięcie aresztu niż ot tak – wyrażenie skruchy lub uwolnienie swojego sumienia.

Czasami dowodem molestowania dzieci mogą być oględziny ciała dokonane przez lekarza. Jednak musiałoby to być w niedługim czasie po zdarzeniu i raczej dotyczy to zgwałcenia. Niekiedy może to być dowód molestowania, jednak raczej jest to dowód pomocniczy uwiarygadniający to, co ktoś powiedział. Czasami pewne choroby dziecka przenoszone są drogą płciową.

Pewnie pojawią się w komentarzach informacje innych adwokatów lub prawników, którzy podzielą się swoimi doświadczeniami. Życie pisze takie scenariusze, że czasami jesteśmy zaskakiwani różnymi rozwiązaniami.

Pomocnicze dowody molestowania dzieci

Na jednej ze stron internetowych znajdziemy listę objawów molestowania. Zaliczyć do nich możemy:

  • erotyzację dziecka,
  • problemy emocjonalne,
  • zachowania autodestrukcyjne,
  • dolegliwości psychosomatyczne,
  • objawy nerwicowe,
  • problemy w szkole.

Te okoliczności i wiele innych pewnie będzie brał pod uwagę psycholog wydając opinię, czy dziecko w zeznaniach jest wiarygodne. Jednak nigdy to nie może stanowić podstawy wydania wyroku. Przyczyny tych wszystkich objawów mogą być zupełnie nie związane z przestępstwem seksualnym.

Dowody molestowania dzieci muszą być twarde. Tu nie ma miejsca na proces poszlakowy, tym bardziej oparty o kwestie psychologii i medycyny. Chociaż oczywiście zdarzają się wyjątki. Ja w tej chwili nie kojarzę takiego przypadku, ale mogę sobie go wyobrazić.

Najważniejsze oprócz stwierdzenia faktu popełnienia przestępstwa jest bezbłędne wskazanie sprawcy. A to w sprawach około rodzinnych nie jest takie oczywiste, bo czasami sprawca może chroniąc siebie wskazywać lub sugerować inną osobę z rodziny.

Co dalej?

Dalej będziesz mógł/a przeczytać, w jaki sposób spowodować, aby dziecko „mówiło”. Tak jak już wiesz, dowody molestowania dzieci to nie tylko zeznania osoby pokrzywdzonej, jednak ten jest najważniejszy i wbrew pozorom najłatwiejszy. Trzeba… a nie będę nic pisał. Cierpliwości 🙂

Wiem, że ofiary często szukają pomocy w Internecie, bo to dla nich najłatwiejsze. Muszę na spokojnie spróbować w następnym lub którymś z kolejnych wpisów pokazać im, że warto, warto mówić.

Zachęcam do komentowania. Na razie chyba nie będę stosował zasady cenzury prewencyjnej, ale jak zacznie się robić niemiło i będzie łamane prawo to zareaguję. Temat bardzo emocjonalny i nie chcę, aby dodatkowo Ty – Czytelniku/Czytelniczko byłeś/byłaś narażony/a na dodatkowe ataki w komentarzach.

Praktyka

Czy ja miałem problem z dowodami w sprawach molestowania, czy ogólnie przestępstw seksualnych?

Oczywiście, że tak. Zdarza się to najczęściej przy okazji rozwodów, kiedy rodzice walczą o dziecko. Czasami oskarżenie jest złośliwością jednej strony, ale myślę, że to naprawdę rzadko. Prędzej jest to wynikiem wyostrzenia zmysłów i reagowanie nawet na najdrobniejsze, nieprawidłowe zachowania dziecka.

Wiadomo – dziecko jest najważniejsze i wolimy zaryzykować zatrzęsienie całym otoczeniem niż dopuścić do tego, że dziecko może być ofiarą przestępstwa seksualnego. A skoro z dzieckiem dzieje się coś złego i miałoby to wynikać np. z molestowania to bez reakcji pewnie się to powtórzy.

Emocji jest naprawdę wiele, a mało kto potrafi na to spojrzeć chłodnym okiem, doradzić i mieć przekonujące argumenty. Dramat rozlewa się na wszystkich wokoło. Każdy przypadek jest inny i nie można znaleźć rozwiązania pasującego do każdego przypadku.

Ostatnio miałem taki przypadek, że dziecko nie potrafiło otworzyć się podczas przesłuchania. Już baliśmy się, że ze względu na naprawdę długi okres czasu od zdarzenia do przesłuchania dziecko po prostu o tym nie pamiętało. Mogło też wyprzeć to z pamięci.

Okazało się, że problemem był…. biegły psycholog, który nie potrafił otworzyć dziecka. Albo dziecko miało gorszy lub lepszy dzień. Ostatecznie zaczęło zeznawać i to takie szczegóły, o których wcześniej nikomu nie mówiło.

*******

Wkrótce dalsze losy Pana Władysława, jego rodziny, prokurator Szewczyk oraz mam nadzieję duża dawka ciekawych i potrzebnych informacji prawnych. Nie chcę już obiecywać, kiedy będzie kolejny post, bo życie potrafi zaskakiwać i może być za tydzień, a może zdarzyć się, że będę miał tyle pracy, że potrwa to zdecydowanie dłużej. Najlepiej zapisać się do newslettera, wtedy na pewno nie ominie Cię kolejny post.

Kolejny post już gotowy: Milczenie ofiar przestępstw seksualnych.

O idei bloga kilka słów znajdziesz tutaj.

Adw. Tomasz Kazubski

 

Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszam Cię do kontaktu:

tel.: +48 602 664 686e-mail: kancelaria@niepelt-kazubski.pl

Czas zacząć

Tomasz Kazubski31 grudnia 2018Komentarze (0)

czas zacząćCzas zacząć pisanie bloga. Pomysłów całe mnóstwo, jedyne czego brakuje to czasu… Gdybym nie miał nadziei, że on się jednak znajdzie to w ogóle bym nie rozpoczynał. Nadeszły jakieś szalone czasy, kiedy mamy niskie bezrobocie, brakuje pracowników i czeka się na wykonanie usługi o wiele dłużej niż jeszcze kilka lat temu.

W tym szaleństwie dopadają nas przeróżne problemy. Ludzie nie mają dla siebie czasu, jest pracoholizm, jest praca w nadgodzinach, nadszedł czas wirtualnej rzeczywistości. W takich okolicznościach pojawiają się dramaty, których otoczenie nie dostrzega lub dostrzega zbyt późno.

Wirtualna rzeczywistość

Okazuje się, że nie wszystko jest czarno – białe. Podobnie jest w przypadku Internetu. Z jednej strony jest to medium, które zmienia ludzi, relacje ich łączące, jest to również miejsce brutalnych przestępstw. Z drugiej strony jest to narzędzie, które ułatwia życie, pomaga oraz w zaskakujący sposób może omijać bariery, które stoją na ulicach.

W Internecie należy uważać na fake newsy. Nowe zjawisko chyba jeszcze nie dosięgło informacji specjalistycznych i koncentruje się na wzbudzaniu emocji całych grup społecznych w stosunku do innych grup. Oczywiście, że używa się do tego również informacji dotyczących przestępstw seksualnych – szczególnie w kontekście uchodźców.

Myślę jednak, że Internet zrobił wiele dobrego dla ludzi nieśmiałych, wycofanych, skrzywdzonych. Mogą oni w warunkach dla siebie bezpiecznych znaleźć potrzebne im informacje a czasami i wsparcie.

Blog

Mam nadzieję, że dzięki temu blogowi pomogę wielu ludziom. Taka już moja natura, że lubię pomagać i jeżeli uda mi się zmienić świat choć na trochę lepszy to czerpię z tego radość i energię. Wierzę w to, że Wy – Czytelnicy będziecie z czasem dużo dyskutowali i będziecie inspiracją do pisania kolejnych tekstów, a z czasem pewnie również podcastów.

Tematy często wzbudzają niesamowite emocje. Zdarzają się ludzie, którzy lubią korzystając z teoretycznej anonimowości krzywdzić słowem w Internecie innych. Postaram się nie dopuścić do tego. Dlatego na początek tylko proszę o komentowanie tak, aby szanować innych i nie krzywdzić nikogo. Póki co nie zdecydowałem, co będę robił z takimi komentarzami. Czas pokaże, ale jako uparciuch jakieś rozwiązanie pewnie znajdę, które nie zabije rozmów, ale nie pozwoli ranić.

Adw. Tomasz Kazubski

Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszam Cię do kontaktu:

tel.: +48 602 664 686e-mail: kancelaria@niepelt-kazubski.pl